اندیشه

به نام هستي بخش - بهروز فرهادیان - ۱۵ تیر ۱۳۹۹

دا تو بيلُم

مُ وا رُم همچو كه دلُم اِخُ حالا ايسا هر چه اِخُين فِرگ بِكُنين ، چِزتون اِخُم . يَه جا واستادِن خُ دردي دوا نيكُنِه . وا يَ تَكُنِ به خُمُون ديم .

• هَي دا كويه خوي ري ؟ توخُ اِگُي يَه جا ليز نيگِرِت .

وا چيامِ جمع كُنُم .

• پَه جوابِ مُنِه بِده .

هَي دا تو يَه دَم بيل . بيل چيامِ وِردارُم تا زير دست و پا نَبُون .

• هَي جِغِلِه تو خُ مَني خُي بار كُني . غير اِخوي ري چُنتَر ؟

چُنتَر چِنِه ؟ زِ حونِه وا زَنُم بِدَر .

• وُوي خدا نَوِرداري ، مَر كُيِه خُي ري ؟

تو يَدَم بيل .

• هَي دا مُ وا دُونُم اَندِ دِلُم هَي پِر و پیت اِكُنِ . جا نيگِرُم سي كُرُم مَر دايَل تَرِن هيچي نَگُن .

هَي دا سيچه چينُ كُني مَر كُيِه خُم رُم خواستُم چيامِ وِردارُم كه پا سَرِسُون نَنين . اَر دونِستُم چينُ كُني هيچي نيگُدُم .

• خُ بُگُ خُي ري كُيَ ؟

هَي دا خُم رُم مِنِ حياط يَخُ اَو بِدُم به گُلا !!