به نام خدا - بهروز فرهادیان – 29 مرداد 1399 farhadian827@gmail.com
یادی از گذشته
گاهی انجام کاری یا وقوع حادثه ای ، دوران گذشته را در ذهنم بیدار می کند . این بیاد گذشته افتادن اختیاری نیست . یاد دورانی که در محله پشت برج زندگی می کردیم زندگی ساده و صمیمانه بود . بعضی امکانات مثل تلویزیون را نداشتیم و برخی مواقع به منزل مرحوم عمو حسنقلی که کارمند شرکت نفت بود ، می رفتیم و مرحوم عمو و زن عموی مهربان از ما استقبال می کردند .
همسایه های مهربان که ارتباط صمیمانه ای داشتند و بدون تعارف و صادقانه حرفهایشان را می زدند . در خوشی و ناخوشی شریک همدیگر بودند و هیچگاه بر هم منت نمی گذاشتند . اگر کسری داشتند بی رودرواسی بیان می کردند . مرتب جویای هم می شدند و چیزی از هم دریغ نمی کردند .
دوستان نسبت به خانوادۀ دوستشان چون خانوادۀ خودشان تعصب پاک و صادقانه داشتند . ملاک این اعمال هیچگاه مال و ثروت نبود بلکه عاطفه و احساسات انسانی در روابط حاکم بود .
با گذشت زمان این خصوصیات نه تنها تقویت نشدند بلکه چنان ضعیف یا ناکارآمد شدند که از روابط صمیمانه آن دوران تنها یاد و خاطره ای باقی مانده است . امکانات و توانایی های امروز چون تلفن همراه و اینترنت به جدایی انسانها و فراموشی فرهنگ خودی منجر شده است . دیدارهای رو در رو که روابط را قوی می کرد امروز به جایی رسیده که بروز احساسات نه به دیدار حضوری که به تماس تلفنی می انجامد .
پایین تر از خانۀ ما منازل شرکت نفت بود که به کارگران شرکت نفت اختصاص داشت . اتاق مخصوصی در گوشه ای از حیاط ساخته شده و گاز به آنجا کشیده شده بود . این اتاق به "بخار" نامیده می شد که محل غذا درست کردن و . . . بود و چون گاز تصفیه شده نبود در پشت بخار ، لوله ای نصب می شد تا گاز بخاری از آن خارج شود . بیشتر مواقع در هوای سرد محل تجمع برخی جوانان محله می شد . چون منازل شخصی گاز نداشتند ، داشتن گاز که یکی از ویژگی های منازل شرکتی بشمار می آمد یک آرزو شده بود .
منازل مسئولین شرکت نفت نیز در محلاتی جدا از محلات کارگری و با مساحت و امکانات بیشتر قرارداشت که این منازل معروف به "بَنگِلِه" بودند .
اتوبوسهای مخصوصی کارگران و کارمندان شرکت نفت را به محل کار منتقل می کرد . در ساعتهایی خاص هم اتوبوسهایی به خانواده های شرکتی اختصاص می یافت . اینگونه اتوبوس ها معروف به "اتوبوس شرکتی" بودند . با وجود این اختلافات ، روابط پاک انسانی بین مردم حاکم بود .
