1099- هَی نَگُ سی چِنُمِه
به نام هستي بخش - بهروز فرهادیان – 12 شهریور 1402
هَی نَگُ سی چِنُمِه
بعد مرگت دُهُلُ کُتَلُ سازُ نوا سی تو نیارِن هی نَگُ سي چِنُمِه
ری کَندِنُ بَنگ کِردِن خُ سی تو نی پَه نَگُ سي چنمه
تا که مُردی همه سون ز دیرُ نِهِنگ
جمع وابین بیان سر مزارت هَی نَگُ سی چِنُمِه
چِزت اِخویم که شمارت چند بی
ار اِنِن عَیسِتِ سر مزارت ، سی تو نی هی نگ سی چنمه
هی پیا تا بیدی اَر نپرسین حالت
به وَر اِکُنِه رَخت سیا خُ سی تو نی پَه هی نگ سی چنمه
تاتِزات ار یَه دَم تَیت ننشست
اَر اِیاره بَنِرُ طبل عزا خو سی تو نی په نگ سی چنمه
خورزماری که نَونِست ره مالِت کویِنِه
خاک گورت ار وا هَرساس خیس اکنه خو سی تو نی په نگ سی چنمه
تو خُ نیمُردی اَیَر جمع وابیدِن دَورِت
حالا سی مُردِنِت ار جمع وابین خُ سی تو نی په نگ سی چنمه
ار که نَیدی مِنِه دنیا خوشی از او پیا
اما بعد مرگت اِنِهِ کَدِ اسمت "آ" خُ سی تو نی په نگ سی چنمه
سی یَه بِلِست ره ار اِپیرِستن بِت
سر قَورِت اَر کُنِه فرش خُ سی تو نی په نگ سی چنمه
ار که وا سر اِزَنِه وُ هَی بَنگ اِکُنِه
سر زَیدِن هم خُ سی تو نی په نگ سی چنمه
تا که بیدِت نَگُدِن بِت حرف خوشی
حالا ار تیر وا تفنگ هم اِزَنِن خُ سی تو نی په نگ سی چنمه
منه تنگی ار هیشکی پشتتِ نیگِری
بعد مردن زره وُ تیپ وُ سپاه خُ سی تو نی په نگ سی چنمه
هَمِنِه ده به ده ار نامه اِدِن سی بَنگُ بُوُو
او همه دعوت و نامه خو سی تو نی په نگ سی چنمه
ار که لَو حُشک بیدیُ نپرسین حالِت
دَکُ دَوا که اِیارِن خُ سی تو نی په نگ سی چنمه
تا که بیدِت قَدرِتِه نَونِستِن
بَرد شیر هم که ایارن سی تو نی په نگ سی چنمه
وا که هی مُرده پرست بُویم جور حالوت
لیست سرباره خُ سی تو نی هی نگ سی چنمه
تو که مُردی و منه دلت حسرت داری
مقبره وخشت طِلا خو سی تو نی ، هی نگ سی چنمه
همه اینو سی یونِن که مردم بدونِن هیشکی جور هُ نی
هُ که جونِ حالوس اِخُ یَ اسمی دِرارِه مِنِه فامیل ، پَه دی نگ سی چنمه